باید سپاسگزار باشیم از دشمنانی که با تهمت و افترا، دوستان ساده لوح را از ما دور می کنند.
ساده لوحانی ویرانگر که با شدت دوستی می کنند یا با حدت دشمنی ، یا تائید یا تکذیب ، قدرت تحلیل ندارند.
بقول مولا علی (ع) : دو گروه کمر مرا شکستند؛ آنها که همراه نشدند و عقب ماندند و گروه دیگر آنان که از من جلو زدند و تند روی کردند ( افراط و تفریط )
از عظمت دشمن نباید ترسید چرا که نمایش اقتدار ماست ، ارتشی عظیم با فردی حقیر نمی جنگد..
اما.. دردا از دشمن حقیر ، که پیروزی بر او بی افتخار است و شکست از او ننگ و عار..
چه باید کرد؟ جز سکوت و پرهیز از این ریزه رنجهای همواره زندگی..